„ To musi być fantastyczne uczucie dożyć takiego wieku. Życzymy Pani przynajmniej 100 kolejnych lat, wszelkiej pomyślności i aby nadal Pani mogła korzystać ze wsparcia rodziny i bliskich.”

Były także kwiaty, prezenty urodzinowy tort.

Poniżej przedstawiamy charakterystykę jubilatki nadesłaną przez Witolda Terechowicza:

Cechą cywilizacji prawdziwie ludzkiej jest szacunek i miłość do ludzi starych, dzięki którym mogą oni czuć się żywą częścią społeczeństwa” Jan Paweł II

W stulecie urodzin

Helena Przybysz de domu Drążkiewicz urodzona 8 marca 1915 roku w m. Lekarzewice gmina Osięciny w rodzinie włościańskiej o głębokich religijnych, niepodległościowo-patriotycznych tradycjach manifestowanych mimo ówczesnego rosyjskiego zaboru na tych ziemiach. Dzieciństwo spędziła wśród sióstr i braci pobierając nauki w nieodległej szkole powszechnej, a także wchłaniając przekazywaną wiedzę od mądrych życiowo rodziców oraz od rodzinnego otoczenia. W okresie dorastania odbywała kursy w ówczesnej żeńskiej szkole pobliskiego Marysina, dzisiaj ZS im. Marii Grodzickiej w Lubrańcu – Marysinie.

Z tego okresu pamięta założycielkę tej placówki oświatowej, ich wspólne spotkania, dziewczęce śpiewy, robótki ręczne. Helena Drążkiewiczówna latem 1941 roku poślubiła Zygmunta Przybysza i osiedliła się w Lubrańcu przy rodzinie męża.

W 1942 roku przyszedł na świat syn Kazimierz Witold, niedługo jednak dane było młodej szczęśliwej rodzinie cieszyć się radością życia, bowiem niebawem zostali oni brutalnie wysiedleni przez okupanta, a małżonek Heleny trafił do szpitala. Po wieloletnich tułaczkach wśród obcych osób, już po wojnie urodziła się ich córka Krystyna i wszyscy powrócili do rodzinnego domu, by od nowa budować wspólne domowe ognisko. Dzieci wychowywane na rodzicielskich wzorcach ukończyły szkoły średnie – syn Technikum Celulozowo-Papiernicze we Włocławku, a córka Liceum Ogólnokształcące w Lubrańcu. Przy rodzicielskim wsparciu syn Kazimierz ukończył Politechnikę Łódzką, gdzie obecnie będąc na emeryturze jest profesorem w tej uczelni, posiada także zaszczytny tytuł Honorowego Obywatela Miasta Lubrańca. Córka, absolwentka olsztyńskiej ARTpo latach swojej aktywności zawodowej w wielu garnizonach naszego kraju i za granicą / będąc żoną oficera WP /, powróciła do macierzy i obecnie zamieszkuje w gminie Lubraniec. Helena Przybysz poświęciła się wraz z mężem pracy w rzemiośle spożywczym. W ciągu kilkudziesięciu lat pracy w cukiernictwie wykształciła rzeszę cenionych czeladników, niektórzy z nich dziś już mistrzowie zawodu prowadzą samodzielnie zakłady usługowe. Swoją pasją kształcenia i praktycznego działania w rzemiośle i handlu zaszczepiła swojego wnuka Piotra, który kontynuując dzieło babci z pożytkiem kultywuje rodzinne tradycje prowadząc cukiernię w Lubrańcu.

Aktualnie Helena oddaje się pasji i radości tworzenia – tym razem w rzemiośle artystycznym, bowiem oprócz codziennego czytania publicystyki, rozwiązywania krzyżówek, dużo szydełkuje, wyszywa własne wcześniej nakreślone na płótnie kompozycje, kujawskie wzory kwiatów, ptaków. Płótna te znajdują zastosowanie jako poszewki do poduszek, serwetki, wreszcie oprawione w ramki – jako ozdoby mieszkania, trafiają też one Fidis Manibus bliskich Jej sercu osób. Jubilatka cieszy się ogólnie dobrym zdrowiem, bardzo dobrą kondycją psychiczną, w dużej mierze przy medycznym wsparciu placówki Lubramed. Obecnie pozostaje pod wzorową opieką córki i zięcia, odwiedzana jest przez rodzinę, przyjaciół, znajomych. Żywo interesuje się problemami dnia codziennego, choćby tak prozaicznymi jak co będzie dzisiaj na obiad?, interesuje się także życiem publicznym i nie pozostaje obojętną wobec polityki w kraju i za granicą. Podczas ubiegłorocznych wyborów samorządowych udała się w towarzystwie córki i zięcia do miejscowego lokalu wyborczego, by dać wyraz obywatelskiego obowiązku.

Helena Przybysz od 15 lat jest wdową, często sięga pamięcią do lat młodzieńczych oraz lat minionych bardzo bogatych w rozliczne wydarzenia pozytywnych relacji z ukochanymi – mężem i dziećmi. Jest osobą pogodną, cieszącą się radością życia, z poczuciem humoru, umie odczytywać znaki budzącego się dnia, cechuje się wielką pobożnością oraz hojnością wobec kościoła, jest między innymi matką chrzestną dzwonów w kościele w Lubrańcu.

Życzymy Dostojnej Jubilatce długich lat życia w jak najlepszej kondycji fizyczno-psychicznej, wielu jubileuszy, pogody ducha, zadowolenia i radości przeżywania, gdy czyjaś twarz się rozjaśnia na Jej widok.

Autor Witold Terechowicz