Maria Grodzicka (01.02.1862 – 23.05.1937) – pośmiertnie oznaczona w 2007 r. tytułem „Zasłużony dla Gminy i Miasta Lubraniec” za działalność charytatywną, popularyzację gminy oraz inicjatywę społeczną. Od 1907 roku jako mieszkanka Lubrańca szerzyła dookoła wartości takie jak: miłość do Ojczyzny, szacunek do polskiej tradycji i obyczajów. W 1912 r. założyła szkołę rolniczą dla dziewcząt, która jest obecnym Zespołem Szkół w Marysinie, nazwanym jej imieniem. Podczas trwania I wojny światowej Pani Maria Grodzicka opiekowała się sierotami, które zostały bez opieki i dachu nad głową, oraz biednymi, dając im pożywienie. Poprzez swą działalność zawodową i społeczną przyczyniła się do rozwoju gospodarczego gminy i miasta oraz podniesienia dobrobytu mieszkańców. Cieszyła się dużym autorytetem społecznym. W 1937 r. w jej pogrzebie w Lubrańcu uczestniczyły tłumy mieszkańców. Ceremonii przewodniczył ks. biskup Karol Radoński, a wśród wielu księży był obecny późniejszy prymas ks. Stefan Wyszyński.

Jadwiga 09.10.1877 - 26.06.1970) Stefan (1879. - 8.09.1938) Borzymowie – w 2005 roku pośmiertnie nadano im tytuł „Zasłużony dla Gminy i Miasta Lubraniec” za krzewienie kultu religijnego, zasługi na rzecz integracji społeczności lokalnej oraz za włączanie się w różnego rodzaju przedsięwzięcia społeczne. Państwo Borzymowie w 1917 roku byli głównymi sponsorami budowy pomnika Tadeusza Kościuszki w Zgłowiączce. Ufundowali także wieżę kościelną oraz przekazali plac pod budowę Szkoły Podstawowej w tejże wsi. Pomagali wielu ludziom w różnych sytuacjach losowych. Pogorzelców wspierali jedzeniem oraz dachem nad głową. Robotnikom pracującym w ich gospodarstwie pobudowali dom. Wspierali finansowo budowę Katolickiego Domu Ludowego. Stefan Borzym wraz z mieszkańcami Zgłowiączki założył Ochotniczą Straż Ogniową. Podczas pożarów udostępniał swoje konie i wóz. Sprzęt pożarniczy przechowywany był w jego budynku. W 1930 r. został współtwórcą orkiestry dętej w Zgłowiączce. Jadwiga Borzym organizowała praktyki dla uczennic Żeńskiej Szkoły Rolniczej w Marysinie. Przewodniczyła Kołu Gospodyń Ziemianek, które pod jej przewodnictwem postawiło figurkę Matki Bożej. Była jedną z fundatorek dzwonów kościelnych oraz sztandaru strażackiego. Ofiarowała ziemię pod budowę cmentarza, remizy, agronomówki, sklepu Gminnej Spółdzielni oraz przekazała 14.000 zł na zakup kościelnego tabernakulum.

Helena Adamczewska (06.01.1912 - 05.10.1995)  – urodziła się w miejscowości Zielona, pow. Skałat, woj. tarnopolskie jako córka Antoniego Dzierżanowskiego i Marii z Zalasińskich. Ukończyła w roku 1934 3-letnie Seminarium Gospodarcze, a w roku 1935 podjęła pracę zawodową jako powiatowa instruktorka Koła Gospodyń Wiejskich w Rawie Ruskiej oraz nauczycielka szkół gospodarczych i rolniczych. Pracowała w szkole rolniczej w miejscowości Zbylitowska Góra, skąd za namową Elżbiety Grodzickiej przybyła do Lubrańca. Razem ze swoją koleżanką podjęły się ratowania szkoły w Marysinie przed upadkiem, gdyż w wyniku choroby i śmierci fundatorki - pani Marii Grodzickiej - została ona pozbawiona kierownictwa i funduszy na działalność. Przez dwa lata Helena Adamczewska była kierowniczką szkoły, zapobiegła jej likwidacji, wykonała remonty budynków gospodarczych przyczyniając się do jej rozwoju. W grudniu 1939 r. została usunięta z Marysina przez Niemców. Powróciła w maju 1945 r. i podjęła działania na rzecz uruchomienia działalności szkoły. Starania te przyniosły oczekiwany efekt, gdyż już we wrześniu 1945 roku szkoła wznowiła swoją działalność. Dzięki jej zaangażowaniu i determinacji placówka zaczęła działać. Pokonała trudności związane z brakiem środków na remonty, wynagrodzenia dla kadry oraz słabym naborem uczennic. W 1969 roku przeszła na emeryturę. Była działaczką społeczną, radną Gminnej Rady Narodowej w Lubrańcu przez okres 25 lat, współzałożycielką i wieloletnią sekretarz Koła Gospodyń Wiejskich w Lubrańcu Należała też do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego i Związku Nauczycielstwa Polskiego. Od 1937 roku pracowała i działała na terenie gminy Lubraniec ucząc i wychowując młodzież w szacunku do pracy rolnika, odpowiedzialności za rozwój wsi i regionu. Helena Adamczewska została w 1980 r. odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Tytuł „Zasłużony dla Gminy Lubraniec” uzyskała pośmiertnie w 2013 r.

Franciszek Tomaszewski (14.10.1883r. – 30.06.1951) – pośmiertnie odznaczony w 2009 r. tytułem „Zasłużony dla Gminy i Miasta Lubraniec” za ogrom prac włożonych dla dobra miasta oraz jego społeczności. Przed wojną był burmistrzem Lubrańca. Słynął z pracowitości, uczciwości, życzliwości. Z zawodu rzeźnik. Przyczynił się do znacznego rozwoju miasta. Za jego kadencji zostały wybrukowane wszystkie ulice miasta, ułożone chodniki, zabudowano studnie, doprowadzone linie przesyłowe wysokiego napięcia, utworzone targowisko miejskie, oddano do użytku szkołę powszechną. Podczas wybuchu wojny nie opuścił miasta. Pomagał żołnierzom, dawał darmowe schronienie w swoim domu. Był dwukrotnie aresztowany, grożono mu rozstrzelaniem, lecz to nie zniechęciło go by dalej nieść pomoc potrzebującym i troszczyć się o swoje miasto. Posiadał w Lubrańcu zakład i sklep mięsny.

Ks. Bolesław Perzyna (09.1913 r. – 06.06.1985 ) – pośmiertnie nadano mu w 2009 r. tytuł „Zasłużony dla Gminy i Miasta Lubraniec” za liczne zasługi podczas pełnionej służby Kościoła. W czasach stalinowskich przez 7 lat ks. Perzyna ukrywał się, aby uniknąć aresztowania. Był doktorem prawa kanonicznego, proboszczem i dziekanem lubranieckim w latach 1964 – 1985. Dał się poznać jako świetny gospodarz parafii. Jego zasługi to: budowa salki katechetycznej, budynków gospodarczych, przebudowa prezbiterium kościoła, założenie centralnego ogrzewania, remont organów, budowa ołtarza polowego, drogi procesyjnej przy kościele, remont i malowanie wieży kościelnej, odnowienie polichromii kościoła. Dbał także o wygląd cmentarza. Miał dobry kontakt z parafianami oraz młodymi księżmi, o których położenie troszczył się. Organizował pielgrzymki do Częstochowy, powołał radę parafialną. Lubraniec traktował jako swoje miasto rodzinne.

Ks. Prałat Józef Osicki (27.01.1934 - 31.01.2008) – odznaczony w 2007 r. tytułem „Zasłużony dla Gminy i Miasta Lubraniec” ze względu na popularyzację gminy, krzewienie kultu religijnego, wszelkie działania społeczne prowadzone dla lokalnych mieszkańców. Od 1976 roku był proboszczem w parafii Zgłowiączka, a od lipca 1985 roku parafii Lubraniec. Był jednocześnie katechetą w Zespole Szkół w Marysinie. W trakcie trwania swej posługi wyremontował dach, oraz pomalował wnętrze kościoła w Zgłowiączce i Lubrańcu, dbał o cmentarze parafialne. W kościele w Lubrańcu wieżę kościoła pokrył miedzianą blachą, zamontował nowoczesne zawieszenie dzwonów, nowy system grzewczy i oświetleniowy. Do jego zasług można także zaliczyć remont organów, restaurację witraży, renowację i konserwację polichromii oraz ołtarzy, remont parkanu i bram. Wraz z Urzędem Gminy i Miasta Lubraniec zainstalował zewnętrzne oświetlenie przy kościele, odnowił drogę procesyjną, uporządkował cmentarz grzebalny, wyremontował i doprowadził wodę do kościoła Św. Anny. Był dziekanem dekanatu lubranieckiego, kanonikiem Kapituły Katedralnej, prałatem, spowiednikiem w Seminarium Duchownym, wizytatorem nauki religii rejonu włocławskiego. Parafianom zawsze służył wsparciem i pomocą duchową.

Czesław Iglewski (19.07.1913r. - 29.06.2008) – za działalność na rzecz lokalnej społeczności , zasługi w dziedzinie kultury oraz szerzenie kultu religijnego przyznano mu w 2005 r. tytuł „Zasłużony dla Gminy i Miasta Lubraniec”. Od 1952 roku był mieszkańcem Zgłowiączki, gdzie podjął pracę jako organista w miejscowym kościele parafialnym. Pełnił także funkcję kapelmistrza w pobliskiej Ochotniczej Straży Pożarnej. Za tę pracę nie pobierał opłat. Udostępniał swoje mieszkanie, na przechowywanie instrumentów oraz na przeprowadzanie prób. Pan Czesław Iglewski był jednym z inicjatorów oraz czynnych wykonawców budowy remizy OSP w Zgłowiączce. Jego zasługi wobec gminy i miasta potwierdzają liczne wyróżnienia w postaci dyplomów i odznaczeń (m.in. Medal Honorowy im. Bolesława Chomicza).

Władysław Leopold Hoffman (10.07.1924 - 25.01.2010) – tytuł „Zasłużony dla Gminy i Miasta Lubraniec” otrzymał w 2005 r. ze względu na zasługi na rzecz integracji społeczności lokalnej, włączanie się w różnego rodzaju przedsięwzięcia społeczne i charytatywne oraz popularyzację naszej gminy. Od urodzenia wychowywał się w Lubrańcu. Studiował medycynę w Łodzi. Po ukończeniu szkoły i powrocie do rodzinnego miasta służył ludziom, udzielał porad medycznych, a potrzebującym finansował lekarstwa. Był inicjatorem rozbudowy ośrodka zdrowia, otworzył laboratorium i pracownię fizykoterapii, zorganizował Klub Honorowych Krwiodawców oraz Przychodnię Międzyzakładową, gdzie pracował jako jej kierownik i lekarz. W Zespole Szkół Rolniczych w Marysinie pełnił rolę lekarza szkolnego. Pomagał osobom uzależnionym od alkoholu wyjść z nałogu. Oferował swój dom jako miejsce spotkań tych chorych ludzi. Był inicjatorem powstania formacji „Krucjaty Wyzwolenia Człowieka”, która później przekształciła się w Ruch Anonimowych Alkoholików oraz powstania Klubu Abstynenta „Nadzieja”. Władysław Hoffman posiadał najwyższe odznaczenie lekarskie - tytuł Pro Gloria Medici (Ku Chwale Lekarzy).

Adam Leon Beciński (20.02.1925 - 13.02.2006) – ze względu na zasługi w dziedzinie oświaty, kultury, sportu oraz popularyzację gminy przyznano mu w 2005 r. tytuł „Zasłużony dla Gminy i Miasta Lubraniec”. Ukończył polonistykę na UMK w Toruniu. Od 1949 roku był nauczycielem w Liceum Ogólnokształcącym w Lubrańcu. Uczył języka polskiego, łacińskiego i wychowania fizycznego. Prowadził bibliotekę szkolną oraz chór. Pomagał i wychował wielu przyszłych nauczycieli, inżynierów, księży, którzy dziś są poważanymi ludźmi. Organizował różnego rodzaju apele szkolne, występy kółka dramatycznego, imprezy środowiskowe. Zainicjował budowę boiska szkolnego przy ul. Brzeskiej oraz internatu szkolnego przy ul. Kościuszki. Po przejściu na emeryturę utrzymywał kontakt ze środowiskiem lokalnym, pomagał młodzieży, udzielał porad, cieszył się wysokim uznaniem. Posiadał wielką wiedzę historyczną i literacka, kulturę osobistą i opinię nauczyciela bardzo skromnego i oddanego służbie uczniom. W latach 1980 – 1981 czynnie angażował się w działalność NSZZ „Solidarność”, m.in. uczestniczył w uroczystości odsłonięcia pamiątkowej tablicy „Poległym obrońcom Wisły w 1920 r.” we Włocławku. Napisał książkę przedstawiającą historię naszej jednostki OSP.

Kazimierz Niedziółka (02.09.1917r. - 31.01.2012) – za zasługi poniesione dla obronności ojczyzny oraz za funkcje pełnione dla okolicznych mieszkańców w 2010 roku nadano mu tytuł „Zasłużony dla Gminy i Miasta Lubraniec”. Jego rodzice posiadali gospodarstwo rolne we wsi Suszki na Kresach Wschodnich. Jako były żołnierz kampanii wrześniowej oraz ofensywy berlińskiej w 1945 r. po wojnie zamieszkał we wsi Wiktorowo, gdzie w latach siedemdziesiątych pełnił funkcję sołtysa. Był także aktywnym członkiem Komitetu Rodzicielskiego działającego przy Szkole Podstawowej w Sarnowie, działaczem Związku Inwalidów Wojennych, Związku Kombatantów Rzeczypospolitej Polskiej i Byłych Więźniów Politycznych. Często spotykał się z młodzieżą szkolną, interesująco opowiadał o swoich wojennych przeżyciach. Został nagrodzony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz licznymi medalami i odznaczeniami.

Aleksander Samotyja (24.02.1924r. - 04.03.2012 ) – w 2009 r. nadano mu tytuł „Zasłużony dla Gminy i Miasta Lubraniec”. Pochodził z Kresów Wschodnich (Zbycin koło Nowogródka). W 1944 r. został powołany do służby w Armii Radzieckiej, w 55 Pułku Gwardii Wojsk Desantowych. W 1944 roku został skierowany na roczną Oficerską Szkołę Wojskową gdzie uzyskał stopień chorążego. Tytuł ten pozwolił mu na przyjęcie dowództwa batalionu 6. Pułku Piechoty w 2. Warszawskiej Dywizji, należącej do I Armii WP. 16 kwietnia 1945 r. jednostka pana Aleksandra ruszyła w przeprawę na tzw. Starej Odrze, gdzie pan Samotyja został ciężko ranny. Po długiej rehabilitacji i leczeniu służył jako dowódca kompanii w 27 Pułku Piechoty w Kłodzku, gdzie po jej rozwiązaniu przyznano mu stopień poporucznika. Następnie został dowódcą placówki 11 odcinka Wojsk Ochrony Pogranicza w Paczkowie. Od 1958 roku mieszkaniec Lubrańca. Po wielu przeżyciach wojennych i osiedleniu się na Kujawach zaczął pracę w Przedsiębiorstwie Budownictwa Rolniczego we Włocławku. Współorganizował koło ZBoWiD. Uczestnik spotkań z młodzieżą. Od 1999 roku pełnił funkcję prezesa lubranieckiego koła ZKRPiBWP. Jego liczne zasługi zostały wynagrodzone różnymi ważnymi odznaczeniami tj. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Walecznych, Odznaka Grunwaldzka, Medal za Odrę, Nysę i Bałtyk, Medal za zwycięstwo nad Niemcami.

Józef Bednarski (27.09.1914 – 19.04.1988) – pośmiertnie w 2009 r. uzyskał tytuł „Zasłużony dla Gminy i Miasta Lubraniec” za długoletnią pracę społeczną na rzecz rozwoju gospodarczego gminy i miasta oraz podniesienia wykształcenia mieszkańców wsi. Pochodził z Kielecczyzny. Był żołnierzem w wojnie obronnej 1939 r. Ukończył Szkołę Główną Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. W 1955 roku przeprowadził się do Lubrańca i zaczął pracę jako nauczyciel w Technikum Rachunkowości Rolnej w Marysinie. Prowadził także liczne szkolenia dla rolników w pobliskich wsiach. Był członkiem rejonowej komisji egzaminacyjnej dotyczącej kursów rolniczych, opiekunem szkolnego koła Związku Młodzieży Wiejskiej, prezesem Rady Zakładowej Związku Nauczycielstwa Polskiego w Lubrańcu. Założył Miejsko – Gminne Koło ZBoWID w Lubrańcu, gdzie pełnił rolę prezesa. Był społecznym kuratorem Sądu Rejonowego we Włocławku i Sądu Wojewódzkiego. Przez 20 lat pełnił funkcję prezesa Koła ZSL w Marysinie. W latach 1967 – 1977 był członkiem Rady Nadzorczej przy Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Lubrańcu, a za pracę w tej spółdzielni dostał odznakę „Zasłużony Działacz Ruchu Spółdzielczego”. Jego zasługi i działalność poparte są wieloma odznaczeniami dyplomami i wyróżnieniami. Do najważniejszych należą: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Odznaka Grunwaldzka, Złoty Medal za Zasługi dla Obronności Kraju.

Jerzy Podembski (15.06.1936 – 23.12.2008) – rok po śmierci nadano mu tytuł „Zasłużony dla Gminy i Miasta Lubraniec” za dokonania na rzecz niepodległości i wolności. Od urodzenia związany z Lubrańcem. W 1949 roku (w czasach stalinowskich represji) był współzałożycielem niepodległościowej organizacji harcerskiej pod nazwą Związek Młodych Partyzantów. Jej założeniem było uświadamianie lokalnemu środowisku o rzeczywistej sytuacji w jakiej znalazł się kraj. Członkowie związku m.in. rozdawali antysowieckie ulotki i materiały, za co później zostali aresztowani. W 1963 roku rozpoczął pracę w Zakładzie Usług Radiowo – Telewizyjnych we Włocławku, a w latach 70 założył punkt napraw sprzętu rtv w Lubrańcu. W latach 1980 – 81 zorganizował w Lubrańcu siedzibę „Solidarności” oraz przewodniczył Komisji Zakładowej przy Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska”. Podczas trwania stanu wojennego pomagał rodzinom internowanych opozycjonistów, rozwoził paczki żywnościowe dla potrzebujących. W 1989 roku jako przewodniczący lubranieckiego Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” przyczynił się do przywrócenia nazw ulicom (m.in.: Św. Józefa, Plac 3 Maja) oraz do zmiany napisu na pomniku przy Placu 3 Maja. Kierował zwycięską dla KO „Solidarność”kampanią do samorządów w 1990 r.

Stanisław Strzelecki (11.05.1942 - 06.03.2011) – pośmiertnie dnia 14 sierpnia 2012 roku nadano mu tytuł „Zasłużony dla Gminy Lubraniec”. Swą postawą odznaczył się jako działacz na rzecz integracji społeczności lokalnej, uczestnik wielu przedsięwzięć społecznych oraz inicjator różnego rodzaju pomysłów na rzecz społeczności lokalnej. Stanisław Strzelecki sprawował nadzór nad renowacją wieży kościelnej oraz pomagał w pracach Komitetu Budowy Ośrodka Zdrowia w Zgłowiączce. Dzięki Jego staraniom na cmentarzu parafialnym w Zgłowiączce doprowadzono i rozprowadzono wodę, a także wybudowano do niego drogę oraz sanitariat. Do dziś we wsi Zgłowiączka można oglądać pomnik Tadeusza Kościuszki, który stanął w dużej mierze dzięki Stanisławowi Strzeleckiemu. Zbierał  pieniądze na jego budowę, sprawował nadzór nad jego wyglądem i efektem końcowym oraz ufundował ryngraf Matki Bożej na cokole. Podczas prac archeologicznych Uniwersytetu Łódzkiego udostępniał pracownikom dworek, aby zapewnić im dach nad głową. Z własnych funduszy postawił przydrożną figurkę Maryjną, oraz pomagał w odbudowie pomnika Państwa Borzymów, którzy także byli Zasłużonymi dla Gminy i Miasta Lubraniec.

Julian Pawłowski (ur.10.04.1922) – od urodzenia związany z gminą Lubraniec. Członek Ochotniczej Straży Pożarnej, orkiestry dętej oraz Zarządu Straży Pożarnej w Lubrańcu (na stanowisku wiceprezesa). Grał na skrzypcach w zespole „Echo Lubrańca”, bez żadnych korzyści materialnych uczył dzieci grać na instrumentach dętych. Przyczynił się do rozbudowy oraz modernizacji remizy OSP w Lubrańcu, zakupu samochodów bojowych. Od czasu gdy przeszedł na emeryturę, coraz więcej czasu poświęcał na pracę z młodzieżą, która chętnie z nim współpracowała. Przez 7 lat prowadził biuro Gminnych Kółek Rolniczych w Lubrańcu oraz był radnym Rady Gminy i Miasta w Lubrańcu. Chętnie promował i popularyzował naszą gminę. Bezinteresownie uczestniczył w spotkaniach z młodzieżą szkolną, działał w organizacji kombatanckiej. Zdobył wiele licznych dyplomów, odznaczeń i wyróżnień. Jest osobą komunikatywną, cieszy się dużym szacunkiem i sympatią mieszkańców. W 2003 roku Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej odznaczył pana Juliana Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2007 roku uzyskał tytuł „Zasłużony dla Gminy i Miasta Lubraniec”.. 

Stanisław Kazimierz Leszczyński (ur. 15.04.1944) – za szczególną postawę, którą promuje i popularyzuje naszą gminę nadano mu w 2009 r. tytuł „Zasłużony dla Gminy i Miasta Lubraniec”. Uczył się w lubranieckim Liceum Ogólnokształcącym, następnie studiował fizykę i matematykę na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu oraz filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1980 roku był nauczycielem w Świątnikach. Jego pasją jest poezja i rzeźbienie w drewnie. Wydał wiele własnych książek m.in. „Symfonie na wietrze”, „Przykazanie miłości”, „Drewno”. W swoich wierszach często nawiązuje do miejsca w którym mieszkał, pisze o swoim przywiązaniu do ziemi kujawskiej. Rzeźby pana Leszczyńskiego, które posiadają własny znak autorski, można było oglądać m.in. w Galerii Instytutu Wzornictwa Przemysłowego, Galerii Rzemieślników Artystów a także zagranicą, gdzie m.in. brały udział w Międzynarodowym Festiwalu Rękodzieła we Florencji.

HONOROWI OBYWATELE MIASTA LUBRAŃCA

Józef Piłsudski (5.12.1867 - 12.05.1935) – polityk, polski działacz niepodległościowy, Naczelnik Państwa Polskiego (1918 - 1922), pierwszy Marszałek Polski, oraz premier Polski. Po ukończeniu gimnazjum zapisał się na studia medyczne w Charkowie, po pewnym czasie wydalony. Został wmanewrowany w spisek na życie cara, za co skazano go na 5 lat więzienia. Przebywał na Syberii. Podczas I wojny światowej organizował polskie oddziały zbrojne. Osobiście dowodził I Brygadą Legionów i na jej czele stoczył z Rosjanami wiele bitew. Od 1920 roku pełnił funkcję marszałka Polski. Walnie przyczynił się do zwycięstwa w wojnie z bolszewikami. Później w wyniku politycznych zawirowań zrzekł się wszystkich funkcji wojskowych i trzymał się z dala od życia politycznego. W 1926 roku niezadowolony z ogólnej sytuacji w Polsce, siłą przejął władzę w kraju. 12 maja 1935 roku Józef Piłsudski umarł na raka wątroby, a trumna z jego doczesnymi szczątkami spoczęła na Wawelu. Jeszcze za życia marszałka 1928 r. Rada Miejska Lubrańca podjęła uchwałę o nadaniu mu Honorowego Obywatelstwa Lubrańca, za co w maju 1929 r. radni otrzymali specjalne podziękowanie od Ministra Spraw Wojskowych.

Barbara Kalinowska (22.10.1952) – nadano jej tytuł ”Honorowy Obywatel Miasta Lubrańca” ze względu na emocjonalne związanie z Kujawami, popularyzację poezji Franciszka Becińskiego oraz za osiągnięcia artystyczne. Pochodzi z Orla, w sąsiedniej gminie Topólka. Z Lubrańcem związała się w wieku 14 lat, kiedy to poszła do naszego liceum ogólnokształcącego. W trakcie trwania nauki zanotowała pierwsze występy artystyczne, grała także skrzypcach oraz recytowała wiersze Franciszka Becińskiego. Studia rozpoczęła w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Bydgoszczy, na kierunku wychowanie muzyczne. Zdobywała liczne nagrody m.in. Złoty Samowar na Festiwalu w Zielonej Górze w 1979 r., czy też Złoty Pierścień w 1985 r. w Kołobrzegu. Brała udział np. w festiwalu w Opolu, Spotkaniach Zamkowych w Olsztynie, Giełdzie Piosenki w Lublinie. W 1984 r uzyskała tytuł zawodowy piosenkarki. Była solistką Zespołu Estradowego Pomorskiego Okręgu Wojskowego „Czarne Berety”. Jej głos można było usłyszeć i podziwiać m.in. w Bydgoskiej TV, Radiu Pomorza i Kujaw, telewizji „Trwam” oraz w „Bydgoskiej Szopce”. Nagrała 3 płyty ze swoimi własnymi kompozycjami: „Wpisana w Biel”, „To Kujawy” i „Wybrzeża Ciszy”.

Bronisław Jan Grodzicki (10.03.1930) – od 2009 roku uznany tytułem „Honorowy Obywatel Miasta Lubrańca”. Od 102 lat rodzina państwa Grodzickich związana jest z tym miastem. Wnuk Marii Grodzickiej, założycielki szkoły w Marysinie. Urodził się w majątku ojca Włodzimierza w Morzycach. Po ukończeniu Liceum i Gimnazjum im. Jana Długosza we Włocławku studiował na Politechnice Gdańskiej. Był długoletnim, cenionym inżynierem energetykiem. W 1989 roku pan Bronisław nawiązał ścisły kontakt z Lubrańcem. Posiada ogromną wiedzę historyczną, którą dzieli się pisząc stałe artykuły na łamach „Głosu Lubrańca”, a wcześniej „Życia Lubrańca”. Uczestniczył w licznych spotkaniach z młodzieżą szkół w Marysinie, gimnazjum. Chętnie odpowiadał na zaproszenia Miejsko – Gminnej Biblioteki Publicznej oraz Miejsko – Gminnego Ośrodka Kultury w Lubrańcu opowiadając czasy międzywojennego 20 – lecia i drugiej wojny światowej. Swoje wspomnienia spisał w książce, która w 2014 r. ukaże się w wydawnictwie „Krukowiak”.

Kazimierz Zbigniew Kwieciński (26.12.1941) – urodzony i wychowany w Lubrańcu socjolog edukacji i pedagog. Za ogromne osiągnięcia naukowe, w marcu 2009 roku został mu przyznany tytuł „Honorowy Obywatel Miasta Lubrańca”. Absolwent lubranieckiego LO. W 1964 roku rozpoczął swą karierę zawodową jako nauczyciel i pracownik naukowy na UMK w Toruniu, a od 1972 przez 18 lat pracował w Stacji Naukowo – Badawczej Instytutu Rozwoju Wsi i Rolnictwa PAN, a rok później uzyskał habilitację. Od 1979 Roku jest profesorem tytularnym. Był założycielem Wydziału Studiów Edukacyjnych Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu, kierownikiem Katedry Socjologii Edukacji Uniwersytetu Warmińsko - Mazurskiego w Olsztynie, prezesem Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego, członkiem Centralnej Komisji ds. Tytułów i Stopni Naukowych. Jest autorem ponad 20 książek z socjologii oświaty i młodzieży, ponad 150 publikacji, promotor ponad 20 doktorów, dwukrotny laureat I nagrody Ministra Nauki, laureat nagrody Prezesa Rady Ministrów za wybitne osiągnięcia naukowe, dwukrotny doktor honoris causa: Uniwersytetu Opolskiego i Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk.

Włodzimierz Wincławski (21.08.1942) – urodzony w Lubrańcu i sentymentalnie związany z nim związany. Tu uczęszczał do szkoły podstawowej, a następnie ukończył liceum w Izbicy Kuj. W marcu 2009 roku nadano mu tytuł „Honorowy Obywatel Miasta Lubrańca. Od 1960 roku student Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Po jej ukończeniu zaczął pracę jako nauczyciel w szkole podstawowej w podhalańskiej wsi Ciche Górne. Po pewnym czasie został uczestnikiem seminarium Zakładu Socjologii Wsi Instytutu Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. Tam uzyskał tytuł doktora nauk humanistycznych.Od 1969 r. zaczął pracę w Zakładzie Badania Rejonów Uprzemysłowionych PAN, a 5 lat później zatrudnił się na Wydziale Humanistycznym UMK w Toruniu. Od kwietnia 1977 roku jest doktorem habilitowanym nauk humanistycznych w zakresie socjologii, a rok później zyskał stanowisko docenta. W 1990 roku prezydent RP mianował go profesorem. Włodzimierz Wincławski pełnił wiele funkcji administracyjnych na UMK w Toruniu. Kierował Zakładem Socjologii, a następnie Katedrą Socjologii. W latach 1978–1981 był prodziekanem, a od 1989 roku do 1993 roku dziekanem Wydziału Humanistycznego. W latach 1984–1986 pełnił funkcję prorektora ds. nauki. Jest autorem wielu prac, książek i artykułów, w tym wielotomowego Słownika Biograficznego Socjologii Polskiej. Od 2012 roku redaktor naczelny Roczników Historii Socjologii.

Kazimierz Przybysz (30.05.1942) – urodzony w Lubrańcu, lokalny patriota, profesor zwyczajny, specjalista w zakresie papiernictwa. W 2009 r. otrzymał tytuł „Honorowy Obywatel Miasta Lubrańca. Do 1955 roku uczył się w lubranieckiej podstawówce, następnie uczęszczał do Technikum Celulozowo - Papierniczego we Włocławku. Od 1959 roku student Politechniki Łódzkiej, na Wydziale Chemii. Po ukończeniu studiów został zastępcą głównego technologa w Fabryce Celulozy i Papieru w Kluczach. W 1971 roku uzyskał pierwszy w Polsce doktorat nauk technicznych z zakresu papiernictwa. Związał się zawodowo z Instytutem Papiernictwa i Poligrafii Politechniki Łódzkiej. W 1979 roku otrzymał tu stopień doktora habilitowanego nauk chemicznych (również jako pierwszy w Polsce w tej dziedzinie). Następnie powołano go na stanowisko docenta, potem profesora nadzwyczajnego, a po 7 latach profesora zwyczajnego. Pan Kazimierz jest członkiem Włocławskiego Towarzystwa Naukowego, autorem wielu opracowań, artykułów. Do dziś chętnie odwiedza swoją Małą Ojczyznę. Wraz z synem Piotrem, który jest także pracownikiem naukowym Politechniki Łódzkiej, doprowadził do gruntownego odrestaurowania w Lubrańcu domu swoich rodziców przy Placu 3 Maja, gdzie mieści się popularna kawiarnia „U Przybysza”.

Jan Władysław Aleksiński (20.11.1949) – „Honorowy Obywatel Miasta Lubrańca” od 2009 roku. Urodził i uczył się w Lubrańcu w szkole podstawowej i liceum. Pomimo tego, iż nie mieszka już w rodzinnym mieście zawsze chętnie tu wraca i interesuje się jego losami. Studiował na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie później się osiedlił. Jest magistrem historii, pracuje w poznańskiej Bibliotece Uniwersyteckiej. Pełni funkcję kustosza Pracowni Dokumentów Życia Społecznego. Pracownia specjalizuje się przede wszystkim w gromadzeniu materiałów dotyczących historii i współczesności szeroko pojętej Wielkopolski. Jan Aleksiński jest autorem wielu opracowań dotyczących dokumentów życia społecznego. Organizował wielokrotnie różnorodne wystawy tematyczne, artystyczne. W 1980 roku otrzymał Honorową Odznakę Miasta Poznania. Współpracował z redakcją „Życia Lubrańca”, pisząc artykuły o historii naszego miasta. Przysyłał ciekawe historyczne zdjęcia, informacje. Angażował się w sprawy Publicznego Gimnazjum w Lubrańcu dotyczące nadania imienia tej szkole, wyposażania biblioteki za co dostał nagrodę „Przyjaciel Gimnazjum w Lubrańcu”.